حرف های خواندنی عادل فردوسی پور درباره علی دایی

به گزارش وبلاگ انار، گزیده گفت وگوی عادل فردوسی پور با ویژه نامه نوروزی روزنامه شرق را در ادامه می خوانید:

حرف های خواندنی عادل فردوسی پور درباره علی دایی

*به نظر من علی دایی یکی از برجسته ترین شخصیت هایی است که در کشور ما رشد کرده و به جایگاهی که استحقاقش را داشته، رسیده است. البته این توصیف، فقط شخصیت ورزشی علی دایی را دربرنمی گیرد؛ ورزشی و غیرورزشی، او شخصیت برجسته ای در ایران است.

*من سال 71 که وارد دانشگاه شدم، علی دایی سال آخر رشته متالورژی دانشگاه شریف بود. با علی دایی از همان زمان آشنا شدم. آن وقت ها می رفتم و بازی هایش را می دیدم؛ فکر می کنم مربوط به زمانی بود که تازه به تیم تاکسیرانی رفته بود. نکته جالبی که درباره اش وجود داشت، این بود که همان موقع هم با شور، اشتیاق و علاقه عجیبی فوتبال بازی می کرد. این ویژگی هایش زبانزد خاص و عام بچه های دانشگاه بود. دایی بعد از تاکسیرانی هم راهی بانک تجارت شد و فوتبال حرفه ای اش را جدی تر دنبال کرد.

*این واقعیت دارد که دایی خیلی دیر در فوتبال به سطح ملی رسید؛ فکر می کنم تازه 22 یا 23 ساله بود که اولین بازی ملی اش را تجربه کرد. البته با وجود آن که دیر به سطح ملی رسید، ولی رکورد هایی به جا گذاشت که کمتر بازیکنی توانایی خلق کردن آن ها را دارد.

*دایی استعداد داشت، ولی رکورد هایی که خلق کرد، نه به خاطر استعداد بلکه به خاطر فعل خواستن بود که او واقعا صرفش کرد. اجازه بدهید این طور بگویم که هیچ کس به اندازه علی دایی تلاش نکرد؛ هیچ کس به اندازه علی دایی اراده نداشت و هیچ کس به اندازه او میل بردن در دوران ورزشی اش را نداشت. به نظرم علی دایی نماد کسی است که با تلاش، غیرت و انگیزه ای که داشت، به چیزی که خواست رسید.

*خب ببینید، او درست زندگی کرد؛ به طوری که همین الان هم آدم موفقی است و همه جهانیان فوتبال ما را به اسم علی دایی می شناسند. او باعث افتخار کشور ماست و خیلی خوشحالم که به هر حال با علی دایی یک مدتی هم دوره بودیم.

*ما خاطرات تلخ و شیرین زیادی با هم داریم، ولی به نظرم علی دایی یکی از الهام بخش ترین شخصیت هایی است که ورزش ما، حتی فراتر از ورزش، به نظرم کشور ما به خودش دیده است. کسی که این قدر نام ایران را در سراسر جهان بلندآوازه کند، واقعا شایسته تقدیر و تمجید است.

*فکر می کنم چهار یا پنج سالی از زمان شروع فوتبالش گذشته بود که به خودم گفتم این بازیکن توانایی انجام کار مهمی در جهانی فوتبال را دارد. واقعیت این است، زمانی که آدم سخت کوشی، اراده و انگیزه علی دایی را می دید، امیدوار می شد او بتواند رکورد جاودانه ای خلق کند.

*این که علی دایی فقط به تیم های ضعیف گل زده باشد را اصلا قبول ندارم؛ کمااینکه همان رونالدو هم به تیم های ضعیف، زیاد گل زده است؛ آنجا هم لیختن اشتاین و مالت و جزایر فارو و چندین تیم ضعیف دیگر هستند. علی دایی تقریبا به همه تیم های بزرگ آسیا و تیم های خوبی که مقابلشان بازی کرده، گل زده است. مهم ترین نکته درباره علی دایی کانسیستنسی بود که داشت؛ به خاطر دارم، همیشه وسط هفته هم در آلمان اگر بازی داشتند، بلند می شد به اردوی تیم ملی می آمد و خستگی راه و پرواز را به جان می خرید و با تمام وجود و انگیزه برای تیم ملی بازی می کرد. شما اگر به آمار گل هایش در تیم ملی نگاه کنید، به کره، عربستان، ژاپن، مکزیک و تقریبا به هر تیم بزرگی که مقابلش بازی کرده، کم گل نزده است. پس، این فرضیه را قبول ندارم و همان طور که گفتم، مهم، تداومی است که علی دایی در این همه سال داشته است.

*خودم؟ خودم را که بی خیال؛ چه قیاسی است؟ من که دیگر از گل هایم بگویم ریا می شود (می خندد)!

*می توانم بگویم حیف و صدحیف که علی دایی دیر در عرصه ملی مطرح شد. یعنی اگر علی دایی 16 یا 17 سالگی کشف می شد، مطمئنا رکوردش تا سال های سال دست نخورده باقی می ماند.

*الان فاصله دایی و رونالدو اگر اشتباه نکنم فقط هفت گل است. به نظرم اگر ماجرا های کرونا و تعویق رقابت های یورو 2020 پیش نمی آمد، همین الان هم این عنوان به رونالدو می رسید. در این یکی - دو سال که رونالدو به دایی نزدیک و نزدیک تر شد، اتفاقات جالبی هم افتاد؛ از تعویق بازی های ملی و یورو 2020 گرفته تا مصدومیت رونالدو. حتی یک بازی ملی را به دلیل گزیده شدن توسط زنبور از دست داد. در یکی، دو بازی بسیار ساده هم خیلی کم گل زد، در چند بازی هم هر کاری کرد گل نزد. همه این عوامل دست به دست هم داد که عنوان آقای گل جهان بیشتر در دست دایی بماند و رسانه های جهان بیشتر روی این موضوع مانور بدهند. در این یک سال رسانه های معتبر ورزشی جهان خیلی از دایی نوشتند. رونالدو عاشق رکوردزدن است. مطمئن هستم تا روزی که این رکورد را نشکند، راحت نمی نشیند. بعید است او زودتر از جام جهانی 2022 قید تیم ملی پرتغال را بزند و به نظرم تا این رکورد را هم از آن خود نکند، بی خیال نمی شود.

*من نزدیک به 38 یا 40 سال است که دارم فوتبال را دنبال می کنم و می توانم بگویم بدون تردید، بهترین بازیکن تاریخ فوتبال مارادونا است. این حرف را به خاطر جوگیری که، چون مارادونا از جهان رفته است و الان خیلی ها دارند چنین چیزی را می گویند، بیان نمی کنم. برایش دلیل دارم؛ مارادونا از هر نظر فوق العاده بود؛ کسی که به تن هایی بار یک تیم را به دوش می کشید؛ با کاریزمای استثنائی و تکنیک فوق العاده ای که داشت، به تنهایی توانست ناپولی را در سطح فوتبال اروپا مطرح کند. تیم ملی آرژانتین را با بازیکنانی که حتی در آن مقطع هم بازیکنان بزرگی نبودند، توانست قهرمان جام جهانی کند و سال های سال در اوج فوتبال بود. معتقدم مارادونا با فاصله بهترین بازیکن تاریخ فوتبال بود؛ ولی حیف که این قدر زود از دستش دادیم.

*اگر بازیکنانی را که در زمان مارادونا کنارش بازی می کردند با بازیکنانی که الان یا گذشته، کنار مسی بازی می کردند مقایسه کنیم، می بینیم که آن زمان مارادونا با بازیکنانی همچون خورخه بوروچاگا و ... تیم را قهرمان کرده است، ولی بازیکنانی مثل ژاوی و اینیستا کنار مسی بازی می کردند؛ بنابراین مارادونا به تن هایی نتایج را تغییر می داد و برای همین بهترین بوده است. البته فقط بحث مسی تنها نیست؛ ما قبلا بازی های بازیکنان قدیمی همچون پله و یوهان کرویف را مشاهده کرده ایم. با این حال، به نظر بسکمک، آن ها مثل مارادونا نبودند و بعید می دانم که از این به بعد هم بازیکنی در حد مارادونا ظهور کند. ممکن است خیلی ها هم عصر مارادونا نباشند، اما آن ها هم مارادونا را یک اسطوره می دانند. همانند کسی که یک اثر ماندگار به جا گذاشته و به تنهایی تیم یک شهر را قهرمان کرد و کاری کرد که رؤیای مردم ناپل محقق شد و بعد از آن هم که مارادونا از آنجا رفت، هیچ وقت محقق نشد. او تیمی را که در ایتالیا جایگاه خاصی نداشت، در این کشور و اروپا بیان نمود. خلاصه اش می شود این که در تاریخ بازیکن بزرگ زیاد داشتیم، ولی کنار همه آن بازیکنان، بازیکنان بزرگ دیگری بازی می کرده اند؛ این مسئله، اما در مورد مارادونا خیلی صدق نمی کند و به عنوان مثال خودش یک تنه آرژانتین را به قله فوتبال در جهان رساند.

*خب مارادونا حواشی زیادی داشت؛ شاید همان حواشی هم به کاریزما و جذابیتش کمک کرد. برای همین است که الان کل جهان در سوگ ازدست دادن چنین شخصیت بزرگی است. بعید می دانم شخصیت ورزشی دیگری در صورت فوت شدن کل جهان را مکدر کند و تا این اندازه تمام فضای اجتماعی و غیر اجتماعی جهان را تحت تأثیر قرار دهد. به هر حال مارادونا خود واقعی اش بود. این را قبلا هم از گواردیولا نقل قول کرده ام که گفته کاری نداریم مارادونا با زندگی خودش چه کرد، مهم این است که با زندگی ما چه کرده است.

* به نظرم اگر مارادونا سمت مسائل حاشیه ای نمی رفت، شاید سال های درخشان بیشتری در عرصه فوتبال فعالیت می کرد. ولی خب، همان طور که گفتم این مسائل دیگر جزء لاینفک زندگی اش بود. البته به نظرم کاملا روی فوتبالش تأثیرگذار بود؛ ولی این قدر کاریزما داشت و این قدر بزرگ بود که همه سعی کردند آن وجه از زندگی اش را جدی نگیرند و به توانایی های فنی و کاریزمایی که داشت بیشتر فکر کنند. شاید هر فرد دیگری بود، چه می دانم، اتفاقات عجیب و غریب و حاشیه ای در زندگی اش رخ می داد، این وجهه و اعتبار را پیدا نمی کرد، ولی مارادونا فرق داشت. واقعا اعتقاد دارم شاید قرن ها طول بکشد تا بازیکن دیگری مثل مارادونا بیاید. فکر می کنم جهان فوتبال یک نابغه را از دست داد. روی دست مارادونا کس دیگری نمی آید.

منبع: فرارو

به "حرف های خواندنی عادل فردوسی پور درباره علی دایی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "حرف های خواندنی عادل فردوسی پور درباره علی دایی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید